... nie ma ręki ani nogi!

Zauważyłyście? Jeszcze niedawno dopiero zaczynałyśmy wspólne przygotowania do świąt, a tu już koniec wyzwania... Sama nie wiem, kiedy to zleciało. Dziękuję, że podjęłyście ze mną wyzwanie ;)
W tym tygodniu pojawi się post podsumowujący całe to zamieszanie ;) A tymczasem proszę Agę i Anię, żeby napisały do mnie maila z adresem (proboszka@gmail.com)
Na koniec zabawy - bombka. Bezpieczna, nietłukąca się i kolorowa. Taki cukiereczek.

Pochwalcie się, jak u Was wygląda końcówka wyzwania.

Robienie zdjęć z szynszylami biegającymi po pokoju to jednak jest wyższa szkoła jazdy.
Ale pretensje mogę mieć tylko do siebie. Dzisiejszą ozdobę miałam gotową już dużo wcześniej, ale robienie zdjęć i pisanie posta zostawiłam na później... Jak widać trochę bardzo później, więc za oknami jest już ciemno, a światło w mieszkaniu mamy, no cóż... słabe (według domowego elektryka jest wystarczające... ale on jest nietoperzem i światło go zabija, znaczy programistą, ale to prawie to samo...). Dodatkowo wypuściłam nasze dwa puszyste potwory, żeby pobiegały.
Zapomniałam tylko o jednym. Nasze szynszyle to jakaś krzyżówka ze sroką i kradną wszystko, co błyszczące. Gdy więc już sobie ustawiłam bombkę i wyostrzyłam kadr, znikąd pojawiała się Pusia, która chwytała ozdobę i uciekała za łóżko. I tak trzy razy.
Ale w końcu się udało, o to moja bombka, prosta i ażurowa:

Po długiej przerwie wracam. Przez ten czas trochę się działo i jeszcze dziać się będzie. Mam nadzieję jednak, że jakoś zmuszę się do większej regularności.

 W środę przed Wigilią od tej samej siostry dostałam kolejne zamówienie, na większą bombkę dla nie-świekry (dla niewtajemniczonych - mama męża). No to cóż było robić? Jest i kolejna bombka :)


Dzięki wszystkim za odwiedziny i komentarze :)

Ten post miał pojawić się przed Wigilią. Ale jak to w życiu bywa, nie udało się. Dzisiaj ostatni dzień Świąt, więc, żeby jeszcze ten świąteczny nastrój podtrzymać chciałabym się pochwalić moimi tegorocznymi bożonarodzeniowymi ozdobami. Jest to tylko część, którą zdążyłam sfotografować, przed pójściem w świat.









Plan, by robić przynajmniej jedną ozdobę na Święta nie do końca wypalił, ale i tak jest lepiej niż rok temu. Znalazłam w końcu też skuteczny sposób na krochmalenie, może w końcu ten etap tworzenia przestanie być dla mnie taki straszny ;) Zdecydowanie nierozcieńczona Ługa bije na głowę zwykły krochmal! Anioł zrobił się twardy i sztywny, wysechł szybko i pięknie trzyma kształt. Tak to ja mogę pracować ;) A nie bawić się w krochmal, który ciągle za mało mocny mi wychodził...
Chciałabym Wam również złożyć życzenia świąteczno-noworoczne, wszak święta jeszcze trwają ;)
Niech ten czas spędzony z rodziną i najbliższymi będzie dla Was czasem radości i spokoju, te dni wolne od zabiegania, niech staną się chwilą refleksji, a patrzenie na rozweselone twarze i pięknie przybraną choinką niech stanie się inspiracją do tworzenia kolejnych wspaniałych prac. Niech Nowy Rok obfituje w same dobre rzeczy i oby był lepszy od tego mijającego.  Wszystkiego wełniastego!

A tak dzisiaj rano przywitał mnie Kołobrzeg, do którego wczoraj wraz z Lubym przyjechałam:
Pozdrawiam serdecznie :)

Jak już wcześniej pisałam tegoroczne (w zasadzie już zeszłoroczne) Święta spędzałam poza domem. Gdy wróciłam, w skrzynce na listy czekała na mnie miła niespodzianka w postaci awizo. Wiedziałam, że miła, bo wszystkie poważniejsze pisma przychodzą do rodziców^^. W poniedziałek po pracy pobiegłam na pocztę i jak się okazało, w kwestii miłej niespodzianki nie myliłam się.

Bomba, bo nie bombka, trochę za duża na zwykłą bombkę ;) Prezent dla mojej kochanej szefowej (naprawdę kochanej, złota kobieta). 14 cm średnica, największa, jaką udało mi się znaleźć (po co się ograniczać^^). Robiona niebieską metalizowaną Madeirą. Według opisu i wzoru powinno pasować na bombkę 16cm... no cóż, niby te same nici, to samo szydełko... ale... coś ledwo, ledwo na moją się zmieściło.

Zdjęcie takie sobie, w pośpiechu (znowu), przy słabym świetle (ale to już nie moja wina, tylko pory roku :P)